Enige tijd geleden werd ik gewaarschuwd door een hondenbezitter die het Rozenburgpark verliet op weg naar huis.
'Houd je honden aan de lijn,' riep hij me vanaf een afstand toe. 'Laatst heb ik een bekeuring gekregen. Twee agenten zeiden dat ik hem moest aanlijnen,' en hij knikte naar zijn zwarte labrador, 'en ze slingerden me gelijk op de bon. Vijftig euro!'
Het was sneu voor deze hondenliefhebber. De politie heeft nooit tijd, maar een bon uitdelen voor een niet aangelijnde hond, daarvoor is altijd wel een gaatje te vinden.
Maar wie wil zijn hond eigenlijk nog in het Rozenburgpark uitlaten? Deze vraag kwam in me op toen ik op 11 februari 2007 weer eens met de honden in het park liep.
Het is inmiddels allesbehalve een genoegen. Vroeger, honderd jaar geleden, toen het park werd ontworpen en aangelegd en vele decennia daarna was het park een lust voor het oog. Maar toen kwamen een paar jaar geleden de Havenzichters die zuipend en dronken het park onveilig maakten. Vrouwen meden het park, omdat die het allesbehalve prettig vonden op obscene wijze te worden nageroepen.
Na lang aandringen door de vele wandelaars werd het park als een alcoholvrije zone aangemerkt. Dat hielp wel iets, maar het personeel van de Roteb kan uit eigen ervaring melden hoeveel bierblikjes en flessen sterke drank het dagelijks uit de prullenbakken en - erger nog - van het gras eromheen moet opruimen.
Inmiddels verloederde het Rozenburgpark verder. Er werd niet goed en te weinig opgeruimd. De burger die met een Komo-zak op pad ging om als vrijwilliger de ergste rommel op te ruimen, moest na honderd meter met een volle zak al weer huiswaarts keren. Blikjes, halve literflessen jonge jenever, pizzaverpakkingen en ander zwerfvuil lagen links en rechts op het gras en in de bosjes, achtergelaten door de Havenzichters. Maar ook de scholieren van het Libanon Lyceum lieten zich niet onbetuigd. Vroeger moesten deze aan het eind van de schooldag hun eigen rommel opruimen, maar daarmee is de school al vele jaren geleden opgehouden.
Anderhalf jaar geleden werden buurtbewoners en andere bezoekers van het park plotseling aangenaam verrast. Het Rozenburgpark zou een facelift krijgen en in de maanden daarna werd duidelijk dat de deelgemeente niet op een paar euro keek. Veel personeel en veel grote vrachtwagens werden ingezet. Paden werden aangepast en van een nieuwe deklaag voorzien. Bankjes werden vernieuwd en verplaatst zodat het poepen en piesen door bezoekers in de bosjes werd ontmoedigd. In een van de grasvelden werd door middel van een nieuw drainage systeem de afvoer van hemelwater beter geregeld, zodat regenplassen niet weken achtereen bleven liggen. Het mooie houten bruggetje werd geheel vernieuwd. De ingangen van het park werden afgesloten door paaltjes, maar het nut van deze ingreep verbaast de bezoeker nog elke dag. Klachten over rondrijdende auto's in het park werden immers nooit gehoord?
Het resultaat van dit kostbare project is eigenlijk bedroevend. Tientallen meters wandelpad zijn na een mals Hollands buitje door regenplassen niet begaanbaar (zie de blogs Rozenburgpark regelmatig een zwembad en Mooie paden, natte plantsoenen). Prullenbakken zijn vrijwel allemaal met graffiti besmeurd en sommige zijn kapot gemaakt. Ze worden te vaak niet geleegd wat bijdraagt aan nog meer zwerfvuil rondom de prullenbakken. De nieuwe banken worden bijna dagelijks met graffiti besmeurd. Ze worden af en toe schoongemaakt, maar lang niet vaak genoeg. Het houten bruggetje in het midden van het park is besmeurd, met messen bewerkt en zelfs het loopgedeelte is met lelijke teksten besmeurd. Kortom, het park is opgeknapt, maar in feite nog even vies als voorheen.
Dus, wie wil zijn hond eigenlijk nog wel uitlaten in het Rozenburgpark? Wie wil nu dat zijn hond thuiskomt, zwart geworden door de de grote plassen en de zompige grond eromheen, of soms bruin geworden door mensenstront in de bosjes? Niemand!
Wat zou hieraan kunnen worden gedaan? Geld is belangrijk, natuurlijk, maar het blijkt niet voldoende. Toezicht is het toverwoord. Persoonlijk toezicht is noodzakelijk, ook in het Rozenburgpark. Politie en andere toezichthouders zouden hierbij een belangrijke rol kunnen spelen. Die kunnen de hondenbezitter erop wijzen dat zijn hond moet worden aangelijnd, maar die kunnen ook voorkomen dat het park verder verloedert.
Maar ja, die hebben het te druk met andere zaken. Die moeten een bon uitschrijven omdat iemand zijn hond niet heeft aangelijnd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten